Λίγα λόγια από το Δαμιανό
Λοιπόν, εγώ ο Δαμιανός είμαι ο συγγραφέας μιας σειράς βιβλίων με τον γενικό τίτλο «Ο αδελφός της Ασπασίας». Το πρώτο έχει τον τίτλο "Ο αδελφός της Ασπασίας", το δεύτερο "Ο αδελφός της Ασπασίας 2 -Μεγάλο Βραβείο, Μεγάλοι Μπελάδες". Το τρίτο έχει τον τίτλο "Ο αδελφός της Ασπασίας 3 - Κατασκήνωση κάτω από τα ζώδια". Αν και είμαι παιδί, τα βιβλία μου τα γράφω μόνος μου. Μοναχά τον τίτλο του πρώτου (που έγινε και τίτλος όλης της σειράς) τον βρήκε η Ασπασία. Ποια είναι αυτή; Μα η πρωταγωνίστρια των βιβλίων μου και –αλίμονο!– αδελφή μου. Αν διαβάσετε τα βιβλία μου, θα μάθετε περισσότερα και για την Ασπασία και για τον μπαμπά και τη μαμά μας (διάσημοι συγγραφείς είναι κι αυτοί) και για την Αφρικανο-ελληνο-σκωτσέζα θεία μου Ζωζώ και, βέβαια, για πολλούς άλλους ακόμα. Όπως και να ’ναι, είμαι σίγουρος πως και τα τρία (μέχρι τώρα) βιβλία μου θα σας ξετρελάνουν (άλλωστε το πρώτο το έχετε φέρει για χρόνια πρώτο σε πωλήσεις), θα σας κάνουν να ξεκαρδιστείτε στα γέλια και να πείτε: «Μπράβο σου, Δαμιανέ! Τους έσκισες τους άλλους συγγραφείς! Είμαστε μαζί σου, φίλε!»
Ο Δαμιανός έχει δικό του blog
Πατήστε
εδώ για να δείτε το blog του Δαμιανού, ήρωα των βιβλίων "Ο αδελφός της Ασπασίας", "Ο αδελφός της Ασπασίας 2 - Μεγάλο Βραβείο, Μεγάλοι Μπελάδες" και "Ο αδελφός της Ασπασίας 3- Κατασκήνωση κάτω από τα... ζώδια"
Πατήστε
εδώ για να διαβάσετε για το Μάνο Κοντολέων τον συγγραφέα των βιβλίων
Σήμερα είναι Κυριακή. Οι Κυριακές με κάνουν να στεναχωριέμαι. Δεν είναι σαν τα Σάββατα, που ξυπνάς και σκέφτεσαι πως έχεις δυο ολάκερες μέρες μπροστά σου δίχως τις σκοτούρες του σχολείου, δίχως το πρωινό ξύπνημα , δίχως τα απογευματινά μαθήματα αγγλικών ή γαλλικών ή πιάνου.Τις Κυριακές ξυπνώ και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως δεν έχω ακόμα διαβάσει τα μαθήματα της Δευτέρας ούτε έχω άλλο πρωινό για χουζούρι.Έχω και τις γκρίνιες του μπαμπά. <<Δαμιανέ, σήκω! Δεν έχεις διαβάσει και είναι δέκα το πρωί! Πότε θα προλάβεις;>>Ομολογώ πως έχει δίκιο. Δεν προλαβαίνω. Πάντα τις Δευτέρες πάω στο σχολείο με κάποιο διάβασμα μισοδιαβασμένο.Αχ, αυτές οι ώρες της Κυριακής! Πώς φεύγουν τόσο γρήγορα; Κάτι να ξυπνήσω, κάτι να πιω το πρωινό μου με τη ησυχία μου, κάτι να ξεφυλλίσω το Σούπερ Μίκυ, να το μεσημεριανό φαγητό, άντε μετά και λίγο τηλεόραση? ε, έφτασε έξι το απόγευμα κι έχω και το μπάνιο. Σήμερα όμως είμαι τυχερός. Αύριο έχουμε πρωινό περίπατο. Θα μας πάνε στο μουσείο. Να δεις πώς μας το είπανε;? Νομίζω Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ή κάπως έτσι.Η μαμά, κάθε φορά που ακούει πως θα επισκεφτούμε κάποιο μουσείο, λέει: <<Α, τι ωραία!>> Εγώ, όμως, είμαι σίγουρος πως θα βαρεθώ. Στα μουσεία πρέπει να μιλάς σιγανά, να περπατάς αθόρυβα και όταν ο Γιωργής με σκουντά κι εγώ γυρίζω να του πω καμιά κουβέντα, πάντα κάποιον ακούω να λέει:<<Ησυχία, νεαρέ μου!>>(από το μυθιστόρημα <<Ο αδελφός της Ασπασίας>> )
.jpg)
